Celem tej analizy jest odpowiedź na pytanie, jak zmiana wykształcenia w porównaniu z wykształceniem rodziców oddziałuje na procesy adaptacji do nowych środowisk pod względem praktykowania kultury. Opierając się na danych z badania ogólnopolskiego zrealizowanego w 2019 roku, próbuję ustalić, czy awans edukacyjny sprzyja upodabnianiu się zwyczajów kulturowych osób ruchliwych do kategorii osób z wyższym wykształceniem (hipoteza o maksymalizacji korzyści), utrzymywaniu się stylu wyniesionego z domu rodzinnego (hipoteza o socjalizacji) czy też połączenia obu tych gustów (hipoteza o łączeniu kultur). Z przedstawionych tu analiz wynika, że dominuje strategia maksymalizacji, która jednak nie eliminuje efektu łączenia.